AI- en automatiseringscultuur

Licenties zijn snel gekocht. Twee maanden later blijkt een handvol mensen de tool te gebruiken en de rest niet, en niemand weet precies waarom. De vraag die dan gesteld wordt is welke tool beter zou zijn geweest, en dat is de verkeerde vraag. Wie geen idee heeft welk deel van zijn eigen werk automatiseerbaar is, gaat het ook met betere software niet automatiseren. Het knelpunt zit niet in de techniek maar in de aanname dat mensen vanzelf gaan herkennen wat een computer van ze over kan nemen.

Drie dingen naast elkaar, en geen ervan is een training.

Werksessies waarin collega's iets uit hun eigen week meenemen en het aan het eind werkend hebben. Niet een demo bekijken maar zelf iets opleveren, want de overtuiging zit in het moment dat je eigen taak ineens vanzelf gaat.

Een kennisbank die actueel blijft. De meeste interne documentatie is op de dag van oplevering het beste dat hij ooit zal zijn. Bijhouden is daarom onderdeel van het werk en niet een klus die overblijft.

Een terugkerende update die laat zien wat er inmiddels kan. Wat vorige maand nog niet ging, gaat nu wel, en zonder dat iemand dat vertelt blijft het beeld hangen bij de eerste keer dat iemand het probeerde.

De vraag of iets automatisch kan wordt inmiddels ook gesteld door mensen zonder technische rol, en dat is het punt waarop het begint te werken. Wat ik hier bewust niet neerzet is een percentage. De cijfers die ik heb gaan over interne processen van mijn werkgever en die zijn niet van mij om te publiceren.

Mijn eerste ronde ging over tooling. Laten zien wat er kan, netjes uitgelegd, goede opkomst, en daarna gebeurde er niets. De fout was dat ik de techniek als het interessante deel behandelde terwijl dat juist het makkelijke deel is. Wat werkt is iemand zijn eigen probleem laten meenemen en hem er zelf mee laten worstelen tot het draait. Dat schaalt slechter en het duurt langer, en het is het enige dat blijft hangen.