AI-CASES
Elke case beschrijft hetzelfde: het probleem, de aanpak, het resultaat, en wat er onderweg misging. Dat laatste blok staat er niet voor de sier. Aan een project waarin nooit iets stukging kun je niet zien of iemand het echt gebouwd heeft.
De site die je nu leest is zelf de case. Hij begon als template uit Lovable, ontwerp en code komen inmiddels uit Claude Code, het logo is gegenereerd, en het werk gaat pas na review naar productie. Het beheerscherm waarmee ik hem bijwerk hoort er ook bij.
Een organisatie adopteert AI niet door tooling aan te schaffen maar door de manier van werken te veranderen. Ik bouw de laag daaromheen: werksessies, een kennisbank die actueel blijft, en een terugkerende update die laat zien wat er inmiddels kan.
De administratie rond een sportschool is veel herhaalwerk: programmering samenstellen, bijhouden wat er al is geweest, en dat op meerdere plekken registreren. Dat draait nu als één systeem dat wekelijks een volledige programmering opstelt en ter goedkeuring voorlegt.
De administratie rond A/B-testen ging volledig met de hand: titel, hypothese, beschrijving en daarna zelf de status bijhouden. Dat werd een formulier met een workflow eronder, en in twee jaar ging het aantal tests van 19 naar 163. Dit was mijn eigen werk dat ik automatiseerde, en dat verklaart waarom de adoptie het makkelijke deel was.
In een organisatie waar ik AI invoerde, bouwde ik een geautomatiseerde nieuwsbrief over AI voor mijn collega's. Doordat bijna niemand hem las, bouwde ik er een feedbackmodule bij, en toen ook die niet gebruikt werd heb ik de nieuwsbrief stopgezet.
Een AI-model onthoudt niets tussen twee gesprekken, en ik werk in domeinen die niet door elkaar mogen lopen. Ik bouwde een werkplek waarin Claude die domeinen kent, werk oppakt waar de vorige sessie stopte en zich aan regels houdt die ik niet steeds opnieuw hoef uit te leggen.